Af mótmelendum og mönnum
Það getur verið mjög hressandi þegar fólk ákveður að lýsa vanþóknun á einhverjum misvel ígrunduðum ákvörðunum stjórnvalda. Þetta má t.d. gera með því að hanga á Austurvelli og gefa alþingismönnum banana. Þannig segir maður sína skoðun og styður í leiðinni viðkvæm hagkerfi Mið-Ameríku. Það má þó teljast víst að með bananakaupunum séum við að styðja ýmist fasískar herforingjastjórnir eða kommúnistastjórnir sem standa á brauðfótum. Bananakaupin eru því kannski ekki eins frábær og menn myndu ætla í fyrsta.
Banana-aðferðin er þó mun skárri en skemmdar- og ofbeldisaðferðin sem virðist vera að komast í tísku á austurlandi í dag. Þar hafa mótmælendur aldeilis drullað á sig enda látið eins og fífl, skemmt og slegist. Ég held að aldrei hafi Íslendingar verið jafn hlynntir Kárahnjúkavirkjun og einmitt núna þegar einhverjir hálfvitar frá Bretlandseyjum mæta hingað til að reykja hass og skemma eignir annarra. Það sem mótmælendur eru að gera kastar samúð með málstað þeirra á glæ.
Það eru ýmsir samnefnarar hjá þessum hópi og hjá bókstafstrúarfólki víða um heim. Þetta fólk telur sín sjónarmið sjálfkrafa vera æðri en annarra, einfaldlega af því að það eru þeirra sjónarmið. Þetta minnir jú mikið á sjálfhverft smábarn sem skilur ekki af hverju er ekki hægt að snúa við á leiðinni til Akureyrar af því að uppáhalds bangsinn gleymdist. Það er engar sannanir fyrir því að eitthvað ólöglegt eigi sér stað við framkvæmd Kárahnjúka. Hugsanlega var umhverfismat meingallað, líffræðingum lögð orð í munn o.s.frv., en fyrir því höfum við ekki sannanir. Framkvæmdin er því bara venjulegur hluti af lýðræðislegum stjórnarháttum í fulltrúalýðveldisríki. Aftur getum við sagt að kannski hefði átt að leyfa okkur borgurunum að kjósa um svo stóra framkvæmd, en fyrir slíku er engin hefð, hvorki á Íslandi né á norðurlöndunum. Það eru ágætis rök fyrir því að hlusta ekki á borgarana.
Hvaða skoðun sem við kunnum að hafa á meðferð landsins getum við aldrei haldið því fram að okkar sé annarri æðri. Þá erum við einfaldlega orðin verri en ríkisstjórnin sem hafði ekki áhuga á okkar skoðun við ákvarðanatöku. Ríkisstjórnin var valin í kosningum. Mótmælendur völdu sig sjálfir til að skemma og hindra framkvæmdir, einfaldlega vegna þess að þeir litu svo stórt á sig.
Það getur verið mjög hressandi þegar fólk ákveður að lýsa vanþóknun á einhverjum misvel ígrunduðum ákvörðunum stjórnvalda. Þetta má t.d. gera með því að hanga á Austurvelli og gefa alþingismönnum banana. Þannig segir maður sína skoðun og styður í leiðinni viðkvæm hagkerfi Mið-Ameríku. Það má þó teljast víst að með bananakaupunum séum við að styðja ýmist fasískar herforingjastjórnir eða kommúnistastjórnir sem standa á brauðfótum. Bananakaupin eru því kannski ekki eins frábær og menn myndu ætla í fyrsta.
Banana-aðferðin er þó mun skárri en skemmdar- og ofbeldisaðferðin sem virðist vera að komast í tísku á austurlandi í dag. Þar hafa mótmælendur aldeilis drullað á sig enda látið eins og fífl, skemmt og slegist. Ég held að aldrei hafi Íslendingar verið jafn hlynntir Kárahnjúkavirkjun og einmitt núna þegar einhverjir hálfvitar frá Bretlandseyjum mæta hingað til að reykja hass og skemma eignir annarra. Það sem mótmælendur eru að gera kastar samúð með málstað þeirra á glæ.
Það eru ýmsir samnefnarar hjá þessum hópi og hjá bókstafstrúarfólki víða um heim. Þetta fólk telur sín sjónarmið sjálfkrafa vera æðri en annarra, einfaldlega af því að það eru þeirra sjónarmið. Þetta minnir jú mikið á sjálfhverft smábarn sem skilur ekki af hverju er ekki hægt að snúa við á leiðinni til Akureyrar af því að uppáhalds bangsinn gleymdist. Það er engar sannanir fyrir því að eitthvað ólöglegt eigi sér stað við framkvæmd Kárahnjúka. Hugsanlega var umhverfismat meingallað, líffræðingum lögð orð í munn o.s.frv., en fyrir því höfum við ekki sannanir. Framkvæmdin er því bara venjulegur hluti af lýðræðislegum stjórnarháttum í fulltrúalýðveldisríki. Aftur getum við sagt að kannski hefði átt að leyfa okkur borgurunum að kjósa um svo stóra framkvæmd, en fyrir slíku er engin hefð, hvorki á Íslandi né á norðurlöndunum. Það eru ágætis rök fyrir því að hlusta ekki á borgarana.
Hvaða skoðun sem við kunnum að hafa á meðferð landsins getum við aldrei haldið því fram að okkar sé annarri æðri. Þá erum við einfaldlega orðin verri en ríkisstjórnin sem hafði ekki áhuga á okkar skoðun við ákvarðanatöku. Ríkisstjórnin var valin í kosningum. Mótmælendur völdu sig sjálfir til að skemma og hindra framkvæmdir, einfaldlega vegna þess að þeir litu svo stórt á sig.
