Hvíslað var að plebbum á laugardaginn að Sverrir hefði verið að setja hann í einhverja útlenska. Íslenskir þjóðernissinnar eru að athuga málið og mun nðurstaða liggja fyrir eftir helgi.

Nýtt look

Fréttir:
Heyrst hefur: -að Sverrir sé farinn að taka í neðri vörina að staðaldri.
- að viðtalið við Steingrím Joð hafi farið út um þúfur vegna skorts á tækjabúnaði.
- að Höjdal hafi sett hann fyrir sunnan.
- að Gísli hafi brotnað saman í Reykjavík vegna þeirrar taugaspennu sem fylgir samneyti við fjölda kvenna í einu.
- að Eyþór Arnalds hafi lagt fram skaðabótakröfu á hendur Plebbum, en gleymt sér á Cola-reisu um suður Perú.
- að Hjalti hafi buffað saklausan blikksmið.
- að Svarta Kortið sé útrunnið.

Auli vikunnar að mati Plebba er án nokkurs vafa Jón Hilmar, en hann er með plástur á miðjum hausnum. Óskum Jóni til hamingju með titilinn!

On 7.3.2002 22:08, "Arni Gunnar" <98h1040@vma.is> wrote:

Við félagarnir, Hannes Hólmsteinn, höfum um árabil skipst á skoðunum um hvernig skuli haga stjórn landsins. Hér er birt brot af einni umræðu okkar:

,,Trúirðu því að ef Ísland hækkar sig um nokkur sæti á listanum yfir ríkustu lönd heimsins, að fólk eigi eftir að vera hamingjusamara og líða betur eða líst þér bara svona vel á tölurnar?
Maslow segir að ein helsta þörf mannsins sé öryggi. Engin þeirra aðferða sem stungið hefur verið upp á í sambandi við Ísland sem ríkasta land heims hefur á nokkurn hátt getað tryggt öryggi í afkomu, heilsu og geðheilsu landsmanna."
Með von um gott svar og fyrirfram þökk:
Árni Gunnar Ásgeirsson, Félagshyggjumaður og nemi við VMA.



,,Ég svara þessari spurningu í heilum kafla í bók minni, Hádegisverðurinn er aldrei ókeypis. Í fyrsta lagi fjölgar hagvöxtur tækifærum. Félagshyggjumenn mega halda áfram að ríða á hestum og ræsa fram mýrar með skóflum, búa í moldarkofum og neita sér um vatnsveitur. Það tækifæri er ekki tekið af þeim. En hagvaxtarsinnar nýta sér tækni og aðrar framfarir til að spara sér tíma og fyrirhöfn og geta þess vegna sinnt öðru. Tökum örstutt dæmi: Í byrjun 20. aldar tók þrjá daga að ríða á hesti suður úr Húnaþingi. Nú tekur það þrjá klukkutíma. Félagshyggjumenn geta auðvitað notað í þetta þrjá daga. En við hin ökum og spörum okkur tvo sólarhringa og 21 klukkatíma, sem við getum notað í annað. Í öðru lagi er það rétt, að peningar skapa ekki hamingju. En þeir gera óhamingjuna léttbærari. Gamanlaust er það svo, að hagvöxtur getur útrýmt margvíslegu böli, svo sem fátækt, menntunarleysi, óheilbrigði og öðru slíku. Til að sjá þetta skaltu fara til einhvers fátæks lands, þar sem útlimi vantar á betlara.

Það er líka sérkennilegt, að félagshyggjumenn hafa manna hæst um kaupkröfur og félagslega aðstoð innan lands og utan, en á sama tíma efast þeir um það, sem gerir þetta mögulegt, sem er hagvöxturinn.

Hugsaðu þér líka köku. Ein sneiðin er of lítil að þínum dómi. Hvort er skynsamlegra og vænlegra til friðsamlegrar niðurstöðu að stækka hana með því að taka af sneið annars eða með því að stækka alla kökuna? Hagvöxturinn er besti sáttasemjarinn. Eins gróði þarf ekki að vera annars tap.

Er þessi Maslow ekki að segja, að ein helsta þörf hans og annarra málgefinna menntamanna sé öryggi? Og geta menn ekki tryggt sér öryggi, ef út í það er farið, á frjálsum markaði? Til hvers er sparnaður? Og tryggingar? Hvers vegna leggja menn hart að sér til að menntast og koma yfir sig húsi? Það er auðvitað vegna þess, að þeir vilja öryggi. En það er öryggi, sem getur farið saman við frelsi. Það öryggi, sem félagshyggjumenn krefjast, heitir öðru nafni: Sæl er sameiginleg eymd.

Líður mönnum best með steytta hnefa í kjarabaráttu? Nei. Þeim líður best með fjölskyldunni að grilla úti á sumarkvöldi með rauðvín á borðum, hlutabréf í skúffum og peninga í bankanum. Þrjár helstu stoðir borgaralegs skipulags eru fjölskyldan, eignarrétturinn og almennt siðferði (sem oft á rætur í trúarbrögðum, en ekki alltaf, sbr. Japana og Rómverja).

Félagshyggja hvílir á tímaskekkju. Hún er þörfin til að hjúfra sig upp að heildinni, hræðsla við ábyrgð af frjálsu vali, flótti inn í ættbálkinn. Hún er sá misskilningur, að atvinnulífið þurfi að vera skipulagt til að vera skipulegt og að eins gróði þurfi alltaf að vera annars tap. Hún einblínir á skiptingu lífsgæðanna, en gleymir að gera ráð fyrir sköpun þeirra."

Ég vona, að þetta nægi. HHG