Bretar, fyrirmyndarþjóð
Nú standa yfir kosningar til enska þingsins og þegar maður fylgist með slíku verður maður oftar en ekki innblásinn af fegurð lýðræðisins. Fegurð sú er óvenjumikil á Bretlandseyjum, enda eru þar einmenningskjördæmi sem við verðum að viðurkenna að hlýtur að teljast fegursta mynd lýðræðis.
Einmenningskjördæmi virka þannig að sá flokkur sem nær meirihluta í tilteknu kjördæmi fær alla kjörmenn þess. Þetta er auðvitað frábær leið til að bæla niður raddir minnihlutans og halda honum í skjóli frá lýðræði og mannréttindum.
Þegar slík fegurð blasir við fæ ég gjarnan hugmyndir. Í dag fékk ég hugmynd sem ætti að vera auðvelt að framkvæma. Hugmynd þessi er eitthvað á þessa leið:
Sjálfstæðisflokkurinn er stærsti flokkur á Íslandi. Stundum heldur fólk að Samfylkingin sé stærri vegna skoðanakannana þenna daginn eða hinn, en það er bara kjaftæði, eins og sýnir sig ævinlega í kosningum. Nú gæti Sjálfstæðisflokkurinn byrjað stórkostlega kosningabaráttu sýna fyrir næstu kosningar, tekið stórkostleg lán, auglýst meira en nokkru sinni fyrr, komið með vel rökstuddar heimsendaspár í sambandi við vinstri stjórnir á Íslandi og kastað fram kosningaloforðum af fullum krafti. Þetta myndi allt kosta peninga, en ekki örvænta, þeir myndu skila sér aftur.
Eftir slíka baráttu gætu sjálfstæðismenn náð gríðarlegu fylgi, svo miklu að þeir gætu breytt stjórnarskránni upp á eigin spýtur. Þeir breyta kosningalögum þannig að hér verði tekin upp einmenningskjördæmi, og sem stærsti flokkur í öllum eða allfelstum kjördæmum næðu þeir algjöri valdi á Íslandi. Þetta er auðvitað það sem flestum sjálfstæðismönnum hefur alltaf dreymt um og, miðað við enskt lýðræði, þjóðinni líka.
Þegar þetta væri í garð gengið gætu sjálfstæðismenn tekið upp aðskilnaðarstefnu þar sem alls kyns hippalýð og kommatittum væri einfaldlega varpað í fangelsi, láti þeir sjá sig berandi skilti á Austurvelli með móðgandi klisjukenndum frösum og dónaskap í garð stjórnvalda.
Að lokum gæti Ísland vaxið og dafnað í góðu sambandi við herforingjastjórnir Mið Ameríku. Jafnvel mætti fjármagna eina og eina byltingu þar sem tákn um góðvilja í garð lýðræðissinnaðra hægrimanna. Til að halda lýðnum niðri fengju þeir sem færðu sönnur á að hafa kosið sjálfstæðisflokkinn tvöfalda þjónustu á við áður, en skítugir hippar og slíkt pakki skyldi gjöra svo vel að borga sjálft, ellegar rotna í mussum sínum.
Á morgun hyggst ég senda þessa hugmynd Prófessor Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni, og við getum öll beðið full tilhlökkunar eftir að fyrstu kosningaloforðin fara að sjást í sjónvarpi.
Nú standa yfir kosningar til enska þingsins og þegar maður fylgist með slíku verður maður oftar en ekki innblásinn af fegurð lýðræðisins. Fegurð sú er óvenjumikil á Bretlandseyjum, enda eru þar einmenningskjördæmi sem við verðum að viðurkenna að hlýtur að teljast fegursta mynd lýðræðis.
Einmenningskjördæmi virka þannig að sá flokkur sem nær meirihluta í tilteknu kjördæmi fær alla kjörmenn þess. Þetta er auðvitað frábær leið til að bæla niður raddir minnihlutans og halda honum í skjóli frá lýðræði og mannréttindum.
Þegar slík fegurð blasir við fæ ég gjarnan hugmyndir. Í dag fékk ég hugmynd sem ætti að vera auðvelt að framkvæma. Hugmynd þessi er eitthvað á þessa leið:
Sjálfstæðisflokkurinn er stærsti flokkur á Íslandi. Stundum heldur fólk að Samfylkingin sé stærri vegna skoðanakannana þenna daginn eða hinn, en það er bara kjaftæði, eins og sýnir sig ævinlega í kosningum. Nú gæti Sjálfstæðisflokkurinn byrjað stórkostlega kosningabaráttu sýna fyrir næstu kosningar, tekið stórkostleg lán, auglýst meira en nokkru sinni fyrr, komið með vel rökstuddar heimsendaspár í sambandi við vinstri stjórnir á Íslandi og kastað fram kosningaloforðum af fullum krafti. Þetta myndi allt kosta peninga, en ekki örvænta, þeir myndu skila sér aftur.
Eftir slíka baráttu gætu sjálfstæðismenn náð gríðarlegu fylgi, svo miklu að þeir gætu breytt stjórnarskránni upp á eigin spýtur. Þeir breyta kosningalögum þannig að hér verði tekin upp einmenningskjördæmi, og sem stærsti flokkur í öllum eða allfelstum kjördæmum næðu þeir algjöri valdi á Íslandi. Þetta er auðvitað það sem flestum sjálfstæðismönnum hefur alltaf dreymt um og, miðað við enskt lýðræði, þjóðinni líka.
Þegar þetta væri í garð gengið gætu sjálfstæðismenn tekið upp aðskilnaðarstefnu þar sem alls kyns hippalýð og kommatittum væri einfaldlega varpað í fangelsi, láti þeir sjá sig berandi skilti á Austurvelli með móðgandi klisjukenndum frösum og dónaskap í garð stjórnvalda.
Að lokum gæti Ísland vaxið og dafnað í góðu sambandi við herforingjastjórnir Mið Ameríku. Jafnvel mætti fjármagna eina og eina byltingu þar sem tákn um góðvilja í garð lýðræðissinnaðra hægrimanna. Til að halda lýðnum niðri fengju þeir sem færðu sönnur á að hafa kosið sjálfstæðisflokkinn tvöfalda þjónustu á við áður, en skítugir hippar og slíkt pakki skyldi gjöra svo vel að borga sjálft, ellegar rotna í mussum sínum.
Á morgun hyggst ég senda þessa hugmynd Prófessor Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni, og við getum öll beðið full tilhlökkunar eftir að fyrstu kosningaloforðin fara að sjást í sjónvarpi.

0 Comments:
Post a Comment
<< Home