Grimmt er móðureðlið

Jósef ber marga titla þessa dagana. Jósef er verðandi pabbi, sálfræðinemi, liðsmaður, púlari (þegar vel gengur) og á nokkurra mánað fresti er hann meira að segja rosalega góður stóri bróðir.

Jósef hefur verið að þjálfa tvo þessa titla undanfarið. Þannig er að verðandipabbastaða Jósefs hefur gert hann forvitinn um það sem gengur og gerist á spjallinu á barnalandi.is. DV gerði þessa vefsíðu ódauðlega fyrir nokkru og síðan hefur umferðarráð ákveðið að nota skoðanir barnlendinga sér til skoðanamyndana (eins gáfulegt og það kann nú að hljóma).

Sálfræðineminn í Jósef hefur einnig tekið nokkurn þátt í þessari könnun á framandi landi. Hann hefur tekið eftir því að íbúar barnalands eru úr öllum stigum samfélagsins, en virðast þó langflestir vera konur sem eru bundnar við heimilið á kvöldin og eru komnar með leið á því að horfa bara á sjónvarpið og bæta því tölvuspjalli í jöfnuna.

Að þessu hefði svo sem hvers sem er getað komist og ekki þurft hina stórkostlegu gráðu 1/6 af Ba-prófi til að reka augun í þetta. Það sem þurfti að nýta þessa virtu gráðu í var greining á móðureðli og sambandi þess við hefndarhug.

Þannig er að upp hafa komið umræður um refsingar á barnalandi. Það sem er áberandi í þeim er hver gríðarlega margir notendur BL eru hlynntir lengingu refsinga, og jafnvel mjög hörðum refsingum eins og lífstíðarfangelsi og dauðadómum. Þessu hefur Jósef mótmælt í hvívetna enda veit hann að lenging refsinga hefur engin áhrif haft á stærri glæpi í þeim samfélögum þar sem gripið hefur verið til slíkra ráða. Hann hefur einnig bent á slík atriðið ítrekað og barist í orði með betrunarhúsum fremur en hefndarhúsum.

Það sem Jósef vill skilja er hvers vegna mæður eru (í þessu afar óvísindalega úrtaki sem valið var eftir hentugleika rannsakanda með skimun yfir umræður) svona hlynntar hörðum refsingum eða hefndum eins og hann kýs að kalla það. Þeir sem hafa lesið réttarhöldin ættu að vita að Jósef lenti sjálfur í klóm ósanngjarns dómskerfis og þetta er honum því mikið hjartans mál.

Og Jósef staldrar aldrei lengi við á sama stað heldur bregst hann við og skellir fram kenningum


Kenning um grimmt móðureðli eftir Jósef K.:

Atferlisrannsóknir á dýrum hafa sýnt að kvendýr eru tilbúin að leggja sig í mikla hættu til að vernda afkvæmi sín. Þau ráðast jafnvel í vonlausa bardaga gegn miklu stærri og öflugri dýrum til þessa. Til eru dæmi um slíkt hjá mönnum. Kona í N-Ameríku réðst eitt sinn á fullvaxið fjallaljón sem hafði ráðist á son hennar. Hún barðist við ljónið þar til hún örmagnaðist og var að lokum drepin. Strákurinn slapp og lifir eðlilegu lífi í dag. Auðvitað má enga kenningu byggja á einu dæmi, en Jósef er latur og nennir ekki að fletta upp fleirum.

Með ofangreind atriði í huga telur hann að mæður séu einfaldlega tilbúnar að snúast úr þeim góðhjörtuðu og hlýju konum sem þær eru jú margar hverjar í harðbrjósta repúblíkana þegar þær heyra af atvikum eins og misnotkun á börnum og fleiri samfélagslegum hörmungum. Þetta leiðir til þess að konurnar vilja ekki aðeins að dómsvaldið rétti yfir sakborningum, heldur vilja þær hefnd. Þær vilja að sakborningar þjáist jafnmikið, eða meira, en þeir sem verða fyrir árásum þeirra og í sumum tilvikum vilja þær einfaldlega drepa viðkomandi.

Kenningu lýkur - Það ber að hafa í huga að vísindin á bakvið þessa kenningu eru nánast engin og því ætti enginn að taka á henni mark.



Að lokum vil ég benda á nokkrar ástæður þess að ekki ætti að innlima hörðustu refsiaðferðir í íslenskt réttarkerfi:

Ég veit ekki til þess að neinn Íslenskur morðingi hafi drepið aftur eftir fangelsisvist. Það kann þó að hafa gerst og bið ég lesendur að benda á dæmi.

Eins og áður sagði hefur fælingarmáttur ekki fengist með hertri refsilöggjöf við brotum af þessari stærðargráðu.

Það er dýrt að hafa fólk lengi í fangelsi.

Íslensk fangelsi hafa sálfræðinga, félagsráðgjafa og fleiri meðferðaraðila að störfum. Það hlýtur að þýða að fangelsin séu betrunarheimili, ekki hefndarbúðir.

Því lengur sem fólk situr í fangelsi því minni líkur eru á að það geti þjónað samfélagi sínu þegar það loksins sleppur út.

Börnum er kennt að þau eigi ekki að hefna sín. Hví skyldi samfélagið ekki einnig fara eftir þeirri reglu og reyna að hafa sanngjarna refsilöggjöf.

Þegar refsingar eru hertar verður lagt meira upp úr því að háflu verjenda að áfrýja. Fleiri réttarhöld, meiri kostnaður.

Með stórkostlega hertum refsingum, s.s. dauðrefsingum, eru líkur á að samfélagið drepi saklaust fólk vegna þess að það var á röngum stað á röngum tíma t.d.

Okkur er kennt að virða líf ofar öllu öðru. Af hverju ætti samfélagið ekki að gera það sama?

Fólk sem fremur stærstu glæpina er oft veikt. Veikindi þeirra getur verið auðvelt að lækna með ýmsum lyfja- og atferlismeðferðum. Viljum við drepa slíkt fólk?

Rökin eru endalaus en verið hrædd, því að Björn Bjarnason er jú dómsmálaráðherra og hver veit nema hann splæsi í rafmagnsstól á eBay?