Vanhæfni íþróttafréttamanna og hirðfíflanna

Nú hefur Ísland lokið við 9 af 10 leikjum sínum á HM (taldi sjálfur í huganum, getur verið vitlaust). Eftir alla þessa leiki má með sanni segja að íslenska liðið hafi sannað máttleysi sitt gagnvart bestu liðum heimsins. Þeir hafa ekki spilað einn leik af jöfnuði, þ.e. án þess að missa dampinn og hafa ekki unnið neinn leik óvænt. Það sem liðið hefur gert er að sigra í nákvæmlega þeim leikjum sem við töldum öruggt að vinna, þ.e. Portúgal og Pólland. Þetta eru lið sem eiga að vera slakari en Ísland, eru lægra skrifuð, æfa við verri aðstæður o.s.frv. Því er ekki hægt að hrósa fyrir þessi afrek, sérstaklega í ljósi þess að þessir leikir voru íslenska liðinu mjög erfiðir.

Eftir þetta mót stendur íslenska liðið kannski uppi með sæti á ÓL í Aþenu, en líklega ekki neitt. Samt sem áður hafa íþróttafréttamenn mært þetta lið í hvívetna, talað um það að venjulega eftir að liðið hafi staðið sig vel á stórmóti, þá drulli það á sig á því næsta o.s.frv. Er þetta virkilega eitthvað til að vera stoltur af? Að liðið geri allt sem við töldum sjálfsagt, og ekkert meir? Nei, að sjálfsögðu ekki, þetta mót hefur verið skítlélegt, við erum búnir að drullast áfram, þrátt fyrir að vera í léttasta riðli HM líklega frá upphafi, þá höfum við samt drullast. Og hvað segir Samúel Örn við því, jú, hann segir að við séum á meðal 8 bestu í heimi. Þvílíkir draumórar.

Það er orðið óþolandi hvað íþróttafréttamenn og lukkudýrin sem sitja með þeim í sjónvarpssal og skiptast á skoðunum við þá geta gengið í blindni á eftir landsliðum okkar. Hvað þurfti Atli t.d. að tapa mörgum leikjum sem fyrir fram voru taldir gefins til að fá á sig einhverja gagnrýni. Og nú er það sama að gerast með Guðmund Guðmunds. Af því að hann kom Íslendingum í undanúrslit á EM, sem er vissulega góur árangur, þá má ekki gagnrýna hann. Þetta er óþolandi og held ég að hann ætti að sjá sóma sinn í því að biðja framkvæmdarstjórn HSÍ að byrja að leita að eftirmanni.


ÁGÁ