Engar fastar fléttur

Ég hef verið óvenju iðinn við að lesa pistla eftir aðra undanfarið og hafa nokkrir þeirra snúið að fléttulistum. Vegna þessara umræðna langar mig að varpa fram nokkrum staðreyndum.

Flestir þeirra sem létust í árásinni á WTC voru hvítir. Tilviljun?

Í borgarastyrjöldinni í Rwanda voru langflestir hinna látnu svartir. Tilviljun?

Meirihluti þeirra sem ná lágmarkseinkunn á fyrsta ári í verkfræði við HÍ eru karlmenn. Tilviljun?

Nei, ég held satt að segja að þetta séu engar tilviljanir. Flestir þeirra sem unnu í WTC voru hvítir, í Rwanda búa nær eingöngu svertingjar og fleiri karlmenn en konur hefja nám í verkfræði.

Það er auðvitað hvimleitt að ekki skuli fleiri konur vera bankastjórar, en þegar 20 karlmenn og 3 konur sækja um stöðu hljóta allir að sjá að meiri líkur eru á að karlmaður hljóti stöðuna. Að sama skapi hafa almennt fleiri karlmenn sóst eftir frama innan stjórnmálaflokka og því eðlilega fleiri sem komast að.

Það sem ég tel mikilvægasta skrefið í átt að jafnrétti er að mennta konur til jafns við karla í þeim stéttum sem þangað til fyrir skömmu voru karlastéttir. Og þetta skref held ég að gangi vel í dag. Viðskiptafræðiskor eru orðin uppfull af konum, lögfræði, hagfræði og læknisfræði, konur um allt. Þegar konurnar sem eru að mennta sig núna hafa öðlast reynslu á vinnumarkaði er ég fullviss um að þær eigi sjálfar, án hjálpar fléttulista, eftir að hafa gjörbylt kynjahlutfalli í ýmsum starfsstéttum. Veri þær velkomnar hvar sem þeir koma og megi þær njóta velgengni, ekki á við karlkyns forvera þeirra, heldur velgengni á eigin forsendum vegna eigin gæða. Ég tel að þessi gæði séu óumdeilanleg og þurfi engin pólitísk hjálpardekk.